نشست فرهنگی ـ بصیرتی «کرامت نفس و خودکنترلی اخلاقی در پرتو آموزه‌های امام علیه‌السلام»روز سه شنبه تاریخ 1404/10/30 در نمایندگی جامعة المصطفی افغانستان با حضور اساتید و کارمندان نمایندگی و ارائه آقای علی نقی عرفانی برگزار گردید.
ایشان در ابتدای سخنان خویش حدیثی از امام علی(ع) قرائت نمودند که حضرت می فرماید: «أزْرىَ بِنَفْسِهِ مَنِ اسْتَشْعَرَ الطَّمَعَ…؛ کسی که طمع را در دل خود جای دهد، خویشتن را خوار کرده است؛ و آن‌که پرده از نیاز و گرفتاری خود نزد دیگران بردارد، به خواری رضایت داده است؛ و کسی که زبانش را بر نفس خویش مسلط سازد، نفس خود را بی‌ارزش و خوار گردانیده است» .
آقای عرفانی در ادامه به تبیین بخش نخست آن پرداخت و «طمع» را یکی از مهم‌ترین عوامل سقوط شخصیت انسانی دانست. ایشان تأکید کرد که طمع، انسان را از عزت نفس دور ساخته و زمینه‌ساز وابستگی، ذلت و تزلزل شخصیتی می‌گردد. به باور ایشان، انسان مؤمن و آگاه کسی است که با قناعت و توکل، کرامت خود را حفظ کرده و از آلوده‌شدن به حرص و طمع پرهیز می‌نماید.
 در ادامه، ایشان به بخش دوم حدیث اشاره نمود و «آشکار ساختن نیاز و گرفتاری نزد هر کس» را نوعی رضایت به ذلت معرفی کرد. آقای عرفانی بیان داشت که اسلام، ضمن تأکید بر همدلی و تعاون اجتماعی، انسان را به حفظ عزت نفس و صبر در برابر مشکلات دعوت می‌کند و افشای بی‌مورد مشکلات شخصی را عامل تضعیف شخصیت و سوءاستفاده دیگران می‌داند.
در بخش پایانی، ایشان با تمرکز بر جمله «وَهانَتْ عَلَیْهِ نَفْسُهُ مَنْ أَمَّرَ عَلَیْها لِسانَهُ» نقش زبان را در شکل‌دهی به شخصیت انسان بسیار اساسی دانست. آقای عرفانی تصریح کرد که رها بودن زبان، انسان را به خطا، گناه و سقوط اخلاقی می‌کشاند و کنترل زبان، نشانه عقلانیت، رشد معنوی و احترام به نفس است.