برگزاری نشست علمی «روش‌های تربیت اعتقادی از منظر امام رضا(ع)» در نمایندگی جامعة المصطفی افغانستان

نشست علمی با عنوان «روش‌های تربیت اعتقادی از منظر امام رضا(ع)» روز یکشنبه تاریخ 1404/6/2 در نمایندگی جامعة المصطفی افغانستان با حضور اساتید و کارمندان نمایندگی برگزار گردید.

نشست علمی با عنوان «روش‌های تربیت اعتقادی از منظر امام رضا(ع)» روز یکشنبه تاریخ 1404/6/2 در نمایندگی جامعة المصطفی افغانستان با حضور اساتید و کارمندان نمایندگی برگزار گردید. 
در این نشست آقایان محمدصادق عادلی و علی شاه فایق به عنوان کارشناسان علمی و آقای دورانعلی محسنی به عنوان دبیر علمی حضور داشتند.
 برنامه با تلاوت آیاتی از قرآن کریم توسط آقای حسینی آغاز گردید و در ادامه آقای عادلی صحبت نمود، ایشان در آغاز سخنان خود به تعریف تربیت پرداخت و توضیح داد که واژه تربیت از ریشه «ربو» و «ربب» گرفته شده و معانی‌ای چون رشد دادن، تکامل تدریجی، پرورش و سوق به سوی کمال معنوی را در بر دارد. ایشان افزودند که تربیت نه تنها به رشد کمی بلکه به رشد کیفی نیز مربوط است و در رویکردهای فلسفی و دینی، تربیت به معنای بالفعل ساختن استعدادهای انسان برای رسیدن به کمالات تعریف شده است. در تربیت اسلامی، پرورش همه ابعاد شخصیت انسانی و سامان‌دهی رفتارها بر اساس مبانی اسلام مورد توجه قرار می‌گیرد.
وی در ادامه درباره «روش‌های تربیت اعتقادی از منظر امام رضا(ع)» توضیح داد و سه روش را برجسته ساخت. نخست، تکیه بر فطرت و یادآوری ایمان به خدا که در وجود هر انسانی نهفته است و امام رضا(ع) با غفلت‌زدایی آن را تقویت می‌کردند. دوم، عقل‌گرایی و استدلال منطقی برای اثبات باورها؛ چراکه اعتقاد به خداوند مبتنی بر محکم‌ترین دلایل عقلی است و امام رضا(ع) این حقیقت را در مناظرات علمی خود روشن ساخته‌اند. سوم، تأکید بر علم‌آموزی و نقش آن در تعمیق ایمان؛ زیرا هر چه معرفت بیشتر شود، اطاعت و بندگی خداوند کامل‌تر خواهد شد.
در ادامه، آقای فایق به شرایط زمانه امام رضا(ع) پرداخت و گفت که فضای فکری و اعتقادی آن دوران دو ویژگی اساسی داشت: نخست، نوعی لیبرالیسم اعتقادی همراه با آزادی عقلانی و تساهل مذهبی، و دوم، غلبه عقل‌گرایی در خراسان به دلیل جایگاه اجتماعی و سیاسی آن منطقه. وی افزود که در چنین فضایی مباحث اعتقادی از سطح ظاهری احادیث به سطح عقلانی‌تر ارتقا یافت و نقش امام رضا(ع) در تبیین جایگاه امامت به عنوان حلقه وصل بین خلق و خالق برجسته‌تر شد.
آقای فایق سپس به روش‌های تربیت اعتقادی امام رضا(ع) اشاره کرد و دو روش مهم را بیان نمود. نخست، «برجسته‌سازی» که امام با رفتارهای عملی، مانند نفی تجسیم خداوند در برابر اعتقادات انحرافی، به کار می‌بردند. دوم، «آموزش پنهان و غیرمستقیم» که از شیوه‌های حکیمانه امام در انتقال مفاهیم اعتقادی به مخاطبان بود. به گفته ایشان، این روش‌ها نشان می‌دهد که امام رضا(ع) برای تقویت باورهای دینی هم از منطق و عقلانیت و هم از شیوه‌های عملی و غیرمستقیم بهره می‌بردند.
این نشست علمی همزمان به صورت آنلاین برای کاربران فضای مجازی نیز پخش گردید.